ما کل شب رو پیش هم بودیم

ما کل شـــــب رو پیش هم بودیم تا صبح شد احساســــــمون برگشت

یادم نمـــــــــی ره آخریــــــن بار و نسکافهمون رو میز، ساعت، هــشت

از آبــــــــــــروی رفته ترسیـــــدی از ضــــرب سیــــــلی هـــــای آقاجون

یک شهر مارو لخـــــــت باهم دید ریز و درشــــــت و نصـفه ی تــــهرون

با استرس گفتی: نمی ترسی؟! گفتم منو ترس؟ ســــاده ای دختـر؟!

گفتم نمی ترســم که آروم شی من سکـته کردم لحـــــــــــــظه ی آخر

کل وجـــــــودم ترس بود و ترس احساس می کردم که می میـــــــری

ای کاش حسم واقعــیت داشت تا که نبینم اونطــــــــــوری مــــی ری

موهاتو شایـد سخت می بستی دستـای نازت داشـــــت می لــــــرزید

چشمات اشکآلود بود اون روز انگار که آینــــــــدمو مـــی دیــــــــــــــد

یادم نمی ره آخـرین لحـــــــــظه یادم نمی ره اشـــــــــک چشمـــــــامو

شاید که عاشقتر بشم امشب عشقـــــــت بگیـــــــــــــــره کل دنیـامـو

این شعر آدم نیست دل داره... عمراً اگر از عشــــــــــــــق غافل شـه

شعری که اسم تو نباشه توش باید بســـــــــــــــوزه شعر، باطل شـه

اسمت... عجیبه زود یادم رفـت چی بود؟! مثل عشـــــــق بی معنا؟!

یا باچه حرفی بود، یادم نیسـت چیزی شبیـــــــــــــــه واژه ی مهلا...؟

ما آبرومـــــــــون رفته بود دیگه اصلاً نمی فهــــــــــــــــــمم چرا رفتی

حالا کهبا اونیخوشی شادی؟ حالا که از ماتـــــــــــــــــم به ... رفتی

تو عاشق من بودی احمقجان چی شد که با اون مرد ســـــر کردی

هرچند سخــــــــــته باورش اما توو فکر اینـــــــــــــــــــــــم باز برگردی

شهریور 1395